کتاب خدا و سنت اهلبیت «علیهمالسلام» دو میراث گرانبهایی هستند که رسول مکرم اسلام از خود به جای گذاشتند که امروزه محوریترین منبع علومانسانی – اسلامی بهشمار میروند؛ لکن مراجعه به قرآن کریم و احادیث معصومین «علیهمالسلام» بدون متد و روش امکانپذیر نیست و چه بسا موجب به خطا رفتن و بهوجود آمدنِ انحرافاتی جبران ناپذیر گردد. فقهای عظام برای استوار شدنِ استنباط از علم اصول و روش اجتهادی استفاده میکنند تا فهمشان ضابطه-مند گردد. گرچه علما از علم اصول در استنباطات فقهی استفاده میکنند؛ اما جای این پرسش باقی میماند که قلمرو استفاده از علم اصول و روش اجتهادی تا کجاست؟ به تعبیر دیگر آیا اختصاص به علم فقه و استنباط مسائل فرعی اسلام دارد یا قلمرو آن فراتر از علم فقه بوده، همۀ مفاهیم دینی و اسلامی برداشت شونده از دو منبع کتاب و سنت را در بر می گیرد؟ در این پژوهش با روش کتابخانهای و با رویکرد توصیفی – تحلیلی و با در نظر گرفتنِ اینکه قرآن و حدیث، دو منبع اساسی برای استخراج علومانسانی –اسلامی هستند و راه استخراج و فهم از این منابع، به کارگیری روش اجتهادی است؛ سعی شده تا گسترۀ نیاز به این روش در علوم مختلف انسانی – اسلامی تبیین گردد. یافتههای تحقیق نشان از لزوم به کارگیری فن اجتهاد و استفاده از علم اصول در همۀ رشتههای علومانسانی – اسلامی نظیر فلسفه و کلام، اخلاق، سیاست و روابط بین الملل، روان شناسی رشد و جامعه شناسی اسلامی دارد.
قدسی، احمد و صنعت پور امیری، مهدی. (1405). گستره استفاده از علم اصول در استنباط از قرآن و سنت. (e11713). پژوهشنامه علوم حدیث تطبیقی، ()، e11713 https://doi.org/10.22034/pht.2026.17447.1479
MLA
قدسی، احمد، و صنعت پور امیری، مهدی. "گستره استفاده از علم اصول در استنباط از قرآن و سنت" .e11713 ، پژوهشنامه علوم حدیث تطبیقی، ، 1405، e11713. doi: 10.22034/pht.2026.17447.1479
HARVARD
قدسی، احمد، و صنعت پور امیری، مهدی. (1405). 'گستره استفاده از علم اصول در استنباط از قرآن و سنت'، پژوهشنامه علوم حدیث تطبیقی، (), e11713. doi: 10.22034/pht.2026.17447.1479
CHICAGO
قدسی، احمد و صنعت پور امیری، مهدی، "گستره استفاده از علم اصول در استنباط از قرآن و سنت." پژوهشنامه علوم حدیث تطبیقی، (1405): e11713, doi: 10.22034/pht.2026.17447.1479
VANCOUVER
قدسی احمد، صنعت پور امیری مهدی. گستره استفاده از علم اصول در استنباط از قرآن و سنت. پژوهشنامه علوم حدیث تطبیقی. 1405;():e11713. doi: 10.22034/pht.2026.17447.1479